Stacks Image 1072
Σχέσεις εξάρτησης: Τι είναι και τι συνέπειες έχουν!

Οι σχέσεις εξάρτησης μπορεί να αναπτυχθούν μεταξύ των μελών μιας οικογένειας, ανάμεσα στους φίλους, τους συνεργάτες και βέβαια τους ερωτικούς συντρόφους. Έχουν να κάνουν με μια συναισθηματική και συμπεριφορική κατάσταση που επηρεάζει την ικανότητα του ατόμου να αναπτύσσει υγιείς σχέσεις, οι οποίες βασίζονται στην αμοιβαία ικανοποίηση και κατανόηση.

Πρωταρχικό μου μέλημα είναι το χτίσιμο μιας θεραπευτικής σχέσης βασισμένης στην εμπιστοσύνη, τον αμοιβαίο σεβασμό και τον συνεργατικό εμπειρισμό μέσα σε ένα πλαίσιο πιστής τήρησης του κώδικα επαγγελματικής δεοντολογίας των ψυχολόγων και διασφάλισης του απορρήτου των συνεδριών. Η διάρκεια της θεραπείας καθορίζεται από τις ιδιαίτερες ανάγκες του πελάτη και σε άμεση συνεργασία με τον ίδιο.

«Δεν μπορώ να πω με σιγουριά ότι τα πράγματα θα διορθωθούν αν αλλάξουν. Είμαι σίγουρος όμως ότι για να διορθωθούν, πρέπει να αλλάξουν.»

Georg Christoph Lichtenberg

Stacks Image 990



  • Γιατί τείνουμε να Υπεραναλύουμε το βράδυ;
    Σου έχει τύχει να ξαπλώνεις στο κρεβάτι και να στριφογυρίζεις δίχως να μπορείς να κοιμηθείς; Υπάρχουν νύχτες που το μυαλό σου τρέχει «τέρμα τα γκάζια»; Έχεις συνδέσει την ώρα του ύπνου με τη ζωή σου να περνά καρέ-καρέ μπροστά σου;

    Συνήθως, ταλαιπωρούμαστε από αϋπνία όταν βιώνουμε καταστάσεις έντονου στρες, θλίψη ή έχουμε έρθει αντιμέτωποι με μια απώλεια. Αυτό συμβαίνει γιατί η υπερβολική σκέψη τη νύχτα εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τον εγκέφαλο, ο οποίος επεξεργάζεται τα όσα μας έχουν συμβεί κατά τη διάρκεια της ημέρας.

    Ο εγκέφαλος αποτελεί το μόνο όργανο του σώματός μας το οποίο παραμένει ενεργό και κατά τη διάρκεια του ύπνου. Επομένως, τα διάφορα θέματα που μας έχουν απασχολήσει κατά τη διάρκεια της μέρας (π.χ. δυσκολίες στην εργασία μας, συγκρούσεις στις σχέσεις μας, ανησυχία για τη διαχείριση μιας κατάστασης, κ.λπ) περνούν και στα όνειρά μας, κρατώντας το μυαλό μας απασχολημένο. Πολλές φορές μάλιστα, γίνονται η αιτία να μην καταφέρουμε καν να χαλαρώσουμε και να αποκοιμηθούμε, καθώς ειδικά κατά τις βραδινές ώρες, λόγω της απουσίας άλλων ερεθισμάτων, η προσοχή μας μένει προσηλωμένη στις σκέψεις που μας ανησυχούν και μας αγχώνουν.

    Πόσες φορές έχεις πιάσει τον εαυτό σου να φτιάχνει στο κρεβάτι λίστες με τις υποχρεώσεις της επόμενης μέρας, να σκέφτεται όλα όσα δεν πήγαν καλά την προηγούμενη ημέρα ή να σκέφτεται το μέλλον του δυσοίωνα; Με τον τρόπο αυτό, όμως, δημιουργείται στον οργανισμό σύγχυση και μια λανθασμένη σύνδεση ανάμεσα σε ένα στρεσογόνο (ανήσυχες σκέψεις) και ένα χαλαρωτικό ερέθισμα (υπνοδωμάτιο). Αντί, δηλαδή, να ηρεμούμε με το που ξαπλώνουμε στο κρεβάτι μας, αρχίζουμε να ανησυχούμε. Η λανθασμένη αυτή σύνδεση, οδηγεί σε περαιτέρω ανάλυση και σκέψη.

    Τι μπορείς να κάνεις:

    - Δώσε ραντεβού με τις ανήσυχες σκέψεις σου, κάποια στιγμή μέσα στην ημέρα, αλλά όχι κατά τη διάρκεια που ετοιμάζεσαι για τον βραδινό ύπνο. Αφιέρωσε 30΄ προκειμένου να σκεφτείς και να κατονομάσεις όλα εκείνα που σε αγχώνουν. Μόλις περάσει η προκαθορισμένη ώρα, βάλε ένα ΣΤΟΠ και γύρνα σελίδα

    - Προσπάθησε να καταγράψεις σε ένα χαρτί όλες τις ανήσυχες σκέψεις σου. Με τον τρόπο αυτό θα γίνουν πιο ξεκάθαρες, θα σπάσουν σε επιμέρους κομμάτια ώστε να μην μοιάζουν βουνό, θα βγουν από μέσα σου προσφέροντάς σου ανακούφιση, αλλά και θα μπορέσεις να οργανωθείς καλύτερα ώστε να βρεις τρόπους διαχείρισής τους.

    - Κλείσε όλες τις οθόνες τουλάχιστον 1 ώρα πριν πέσεις για ύπνο. Φαίνεται πως η ενασχόληση με το κινητό, το τάμπλετ, τον υπολογιστή και την παρακολούθηση προγραμμάτων στην τηλεόραση, σχετίζονται με την αϋπνία (καθώς διαταράσσουν τον κιρκάδιο ρυθμό) και κατ’ επέκτασιν τον κίνδυνο για υπερανάλυση.
    - Οργάνωσε μια ρουτίνα χαλάρωσης πριν από τον ύπνο. Κάνε ένα χαλαρωτικό μπάνιο, άκουσε το αγαπημένο σου είδος μουσικής, διάβασε ένα λογοτεχνικό βιβλίο της αρεσκείας σου, διαλογίσου.

    - Το μυαλό σου θα χρειαστεί χρόνο προκειμένου να αποσυνδέσει την ώρα του ύπνου από την υπερανάλυση. Προσπάθησε να ενισχύσεις τον εαυτό σου με φράσεις, όπως: «Δεν χρειάζεται να βρω τώρα όλες τις απαντήσεις σε αυτά που με απασχολούν. Έχω ορίσει την ώρα για τις ανήσυχες σκέψεις μου και θα το κάνω τότε», «Έχω καταγράψει τις εκκρεμότητές μου για αύριο. Δεν χρειάζεται να ανησυχώ τώρα ότι κάτι θα ξεχάσω», «Μου επιτρέπω να ξεκουραστώ. Αξίζω να έχω χρόνο για ανάπαυση».

    Σε περίπτωση που δεν μπορείς να σταματήσεις την υπερανάλυση, σήκω και κάτσε σε κάποιο άλλο δωμάτιο του σπιτιού, ώστε να σταματήσεις να συνδέεις την ανησυχία με τον χώρο του ύπνου.

    Το μυαλό χρειάζεται ξεκούραση, όπως και το σώμα μας. Εάν συνεχίσει να τρέχει με ταχύτητα ακόμα και κατά τη διάρκεια της νύχτας, ίσως θα ήταν καλό να ζητήσεις τη βοήθεια ενός Ψυχολόγου. Η Γνωσιακή Ψυχοθεραπεία σε συνδυασμό με την εκμάθηση τεχνικών χαλάρωσης θα μπορούσε να αποβεί ιδιαίτερα βοηθητική.

  • Παιδικά Τραύματα: Πώς επηρεάζουν τις ενήλικες σχέσεις
    Οι πρώιμες εμπειρίες διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στη συναισθηματική ανάπτυξη του ατόμου. Μάλιστα, η βίωση ενός τραύματος κατά την παιδική ηλικία μπορεί να έχει μακροχρόνιες επιπτώσεις στη ζωή του ατόμου, ακόμα και να επηρεάσει την ψυχική του υγεία.

    Η σχέση μεταξύ των γονέων λειτουργεί για το μικρό παιδί ως πρότυπο για τις μετέπειτα συναισθηματικές σχέσεις του. Μέσω αυτής αντιλαμβάνεται για πρώτη φορά τις σχέσεις ανάμεσα στο ζευγάρι, ενώ ταυτόχρονα διαμορφώνει και μια εικόνα για τον κόσμο γύρω του.

    Μερικά από τα εσωτερικά ερωτήματα που μπορεί να ανακύπτουν είναι τα παρακάτω;

    - Ο κόσμος αποτελεί ένα μέρος ασφαλές;
    - Πρόκειται για ένα μέρος γεμάτο κινδύνους, όπου οποιοσδήποτε εκτός οικογένειας θα προσπαθήσει να με εκμεταλλευτεί;
    - Μπορώ να εμπιστευτώ ότι ο άλλος θα νοιαστεί να καλύψει τις συναισθηματικές μου ανάγκες;

    Στην περίπτωση όπου το παιδί δεν αναπτύσσει ασφαλή προσκόλληση με τους γονείς, είναι πολύ πιθανό πως στη μετέπειτα πορεία της ύπαρξής του θα παλεύει μέσα του με συναισθήματα αναξιότητας και χαμηλής αυτοεκτίμησης. Κατ’ επέκτασιν, στις σχέσεις του θα νιώθει ότι υστερεί έναντι των άλλων και πως εάν δεν καταβάλλει υπερπροσπάθεια, ώστε να ξεχωρίσει και να πάρει την επιβράβευση, θα μείνει μόνο, βιώνοντας για άλλη μια φορά απόρριψη. Λόγω αυτού, είναι πιθανό το άτομο να εκδηλώσει κάποια στιγμή στη ζωή του άγχος ή κατάθλιψη.

    Πώς η παιδική ηλικία επηρεάζει τις ενήλικες σχέσεις. Μερικές συνηθισμένες περιπτώσεις:

    - Ασφαλής προσκόλληση. Το παιδί μεγαλώνει σε ένα ασφαλές περιβάλλον, όπου κυριαρχούν η αποδοχή, η συναισθηματική εγγύτητα και η ικανοποίηση των αναγκών του. Οι γονείς αντιμετωπίζουν με αισιοδοξία το μέλλον και δείχνουν εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του παιδιού.

    - Απορριπτικοί γονείς. Σε αυτή την περίπτωση το παιδί μαθαίνει να αποσύρεται συναισθηματικά, προκειμένου να αντιμετωπίσει την απόρριψη των γονέων του. Κατ’ αντιστοιχία, στην ενήλικη ζωή είναι πιθανό πως το άτομο αυτό θα νιώθει άβολα με τη συναισθηματική εγγύτητα, θα προσπαθεί να διατηρήσει τα συναισθήματά του κρυφά, ακόμα και να πείσει τον ίδιο του τον εαυτό πως δεν έχει τόσο ανάγκη τις σχέσεις. Επομένως, θα έχει την τάση να είναι αυτόνομο, γεγονός που μπορεί να το οδηγήσει σε δυσλειτουργικές τεχνικές διαχείρισης των σχέσεων, όπως το να κλείνεται στον εαυτό του και να μην εκφράζει τις σκέψεις του, να στέλνει διπλά μηνύματα με αποτέλεσμα να καταλήγει να γίνεται αφερέγγυο και γενικά να προσπαθεί να αποφεύγει τη δέσμευση στη σχέση.

    - Βίωση κακοποίησης ή παραμέλησης. Στην περίπτωση όπου μέσα στην οικογένεια αναπτύσσονται κακοποιητικές συμπεριφορές ή υπάρχει συστηματική χρήση ουσιών, οι γονείς καταλήγουν πηγές πόνου για το παιδί. Ως αποτέλεσμα αυτού, κατά την ενήλικη ζωή το άτομο θα αναζητήσει έντονα τη συντροφική σχέση και την ασφάλεια, αλλά ταυτόχρονα δεν θα ξέρει πως να ανταποκριθεί μέσα σε μια ζεστή συναισθηματικά σχέση. Έτσι, είναι πιθανό πως θα δυσκολευτεί να είναι συναισθηματικά ανοιχτό από φόβο μήπως το απορρίψουν, ενώ συνήθως αναδύονται και θέματα εμπιστοσύνης.

    - Ασυνέπεια στη γονεϊκή συμπεριφορά. Υπάρχουν γονείς που ενώ κάποιες φορές είναι ιδιαίτερα φροντιστικοί και προστατευτικοί απέναντι στο παιδί, άλλες φορές γίνονται συναισθηματικά απόμακροι, ψυχροί και απορριπτικοί. Ως αποτέλεσμα της βίωσης αυτών των διφορούμενων μηνυμάτων, το άτομο αναπτύσσει άγχος και πασχίζει να είναι αρεστό στον ερωτικό του σύντροφο. Συνήθως, χαρακτηρίζεται από χαμηλή αυτοπεποίθηση και έχει μεγάλη ανάγκη για διαρκή επιβεβαίωση.

    Ωστόσο, σε κάθε περίπτωση αυτό που μπορεί να είναι τραυματικό για ένα άτομο, δεν είναι για κάποιο άλλο, καθώς σημασία δεν έχει τόσο το γεγονός αυτό καθαυτό, όσο ο τρόπος που το αντιλαμβανόμαστε. Επίσης, το κάθε άτομο αντιδρά διαφορετικά σε μια κατάσταση ανάλογα με το διάστημα βίωσης του τραύματος, την έντασή του, τη συμβολή άλλων μελών της οικογένειας και την ηλικία του.

    Σε κάθε περίπτωση, τα παιδικά τραύματα μπορούν να αντιμετωπιστούν είτε με ψυχοθεραπευτική προσέγγιση, είτε μιλώντας ανοιχτά σε όσους έχουν εμπλακεί με τη βίωση του τραύματος, είτε μαθαίνοντας πώς να φροντίζεις και να αγαπάς πρώτα από όλα και όλους, τον εαυτό σου!

    Θυμήσου πως επειδή κάποιες συμπεριφορές λειτούργησαν προστατευτικά σε μια δεδομένη στιγμή στη ζωή σου, δε σημαίνει πως συνεχίζουν να είναι ακόμα και σήμερα η καλύτερη επιλογή…

  • Γιατί νιώθεις Μοναξιά, ενώ δεν είσαι Μόνος!
    Η μοναξιά έχει να κάνει περισσότερο με την ποιότητα των διαπροσωπικών σχέσεων που αναπτύσσει το άτομο, παρά με τα άτομα τα οποία αριθμητικά έχει γύρω του. Επομένως, το ερώτημα που τίθεται είναι κατά πόσο το άτομο είναι ικανό να δημιουργήσει στενούς, συναισθηματικούς δεσμούς, δίχως να φοβάται την αυτό-αποκάλυψη.

    Επομένως, όταν κάποιος βιώνει μοναξιά, σημαίνει ότι δεν μπορεί να συνδεθεί με τους γύρω του. Ότι οι συναισθηματικές του ανάγκες δεν ικανοποιούνται. Γιατί, όμως, μπορεί να συμβαίνει αυτό;

    - Βίωση τραυματικής εμπειρίας. Φαίνεται πως άτομα τα οποία κατά τη διάρκεια της παιδικής τους ηλικίας έχουν βιώσει την προδοσία και την απογοήτευση στις σχέσεις τους με τους άλλους, αναπτύσσουν το αίσθημα της αναξιότητας και το φόβο της μη αποδοχής. Ειδικά εάν το άτομο έχει πληγωθεί επαναλαμβανόμενα, όχι μόνο αναπτύσσει την πεποίθηση πως δεν μπορεί να αγαπηθεί, αλλά και πως δεν θα είναι ασφαλές εάν αποκαλύψει στους άλλους το ποιο πραγματικά είναι. Έτσι, ακόμα και όταν βρίσκεται μαζί με άλλους, πασχίζει να περάσει απαρατήρητο με αποτέλεσμα να αγχώνεται υπερβολικά στην προσπάθεια αυτή και να αποκόπτεται από τις δραστηριότητες της ομάδας, νιώθοντας στο τέλος θλίψη που δεν συμβαδίζει κοινωνικά με τους υπόλοιπους.

    - Σχέσεις κενές ποιοτικά. Ακόμα και αν κάποιος έχει πολλούς ανθρώπους γύρω του, αλλά δεν επενδύει στη σχέση συστηματικά, σταδιακά αποκόπτεται. Συχνά, το άτομο νιώθει την ανάγκη να μοιράζεται με τους φίλους του τα προβλήματά του, δίχως αντίστοιχα να είναι εκεί για να ακούσει και τα δικά τους. Οι σχέσεις όμως είναι αμφίδρομες. Οι φίλοι είναι για να υποστηρίζουν ο ένας τον άλλον και για να νιώθουν άνετα στην έκφραση των συναισθημάτων τους, ακόμα και των αρνητικών. Όταν αυτό δεν συμβαίνει, το άτομο μπορεί να βιώσει μοναξιά, επειδή πιστεύει πως οι άλλοι δεν το καταλαβαίνουν και δεν νοιάζονται για αυτό.

    - Σύναψη ανασφαλούς προσκόλλησης. Το είδος που δεσμού που το άτομο αναπτύσσει με τους γονείς του, επαναλαμβάνεται και στις υπόλοιπες σχέσεις του. Σε περίπτωση που κατά την παιδική ηλικία διαμορφώθηκε η αντίληψη πως οι γονείς το απορρίπτουν και θεωρούν τις ανάγκες του ήσσονος σημασίας, με αποτέλεσμα να μην τις ικανοποιούν, κατά την ενήλικη ζωή είναι πιθανό να περιμένει κάτι αντίστοιχο και από τους φίλους ή τον σύντροφό του. Επομένως, το άτομο μπαίνει σε μια ατέρμονη διαδικασία να προσπαθεί να καλύψει τις ανικανοποίητες ανάγκες της παιδικής του ηλικίας από τα άτομα που γνωρίζει μετέπειτα στη ζωή του, βιώνοντας διαρκώς απογοήτευση και ματαίωση, καθότι κανένας δεν μπορεί να ικανοποιήσει απόλυτα τις ανάγκες του άλλου.

    - Απορρόφηση στον κόσμο του διαδικτύου. Ο κόσμος του διαδικτύου και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης μπορεί είτε να απαλύνει το αίσθημα της μοναξιάς, είτε να το επιδεινώσει. Το διαδίκτυο ανοίγει τον δρόμο προς την επικοινωνία, όταν χρησιμοποιείται με σύνεση. Στις περιπτώσεις που το άτομο απορροφάται στην προσπάθεια απόκτησης περισσότερων likes και στην αποδοχή μέσω των σχολίων που θα λάβει στις αναρτήσεις ή στις «τέλειες» φωτογραφίες του, είναι πιθανό το αίσθημα της μοναξιάς να κάνει την εμφάνισή του.

    Σε γενικές γραμμές, όσο περισσότερο μόνοι νιώθουμε, τόσο περισσότερο κάνουμε τη σκέψη ότι οι άλλοι θα μας απορρίψουν ή πως δεν ανήκουμε πουθενά. Αντίστοιχα, όσο βυθιζόμαστε στις σκέψεις μας, τόσο περισσότερο γινόμαστε εχθροί του εαυτού μας και μας ταλαιπωρούμε με σκληρή αυτοκριτική. Η διαρκής αρνητική κριτική που ασκούμε στον εαυτό μας, τροφοδοτεί με τη σειρά της το αίσθημα της μοναξιάς και της αποξένωσης.

    Υπάρχει η λανθασμένη αντίληψη ότι το άτομο που νιώθει μοναξιά, είναι αυτό που υστερεί σε επίπεδο κοινωνικών δεξιοτήτων. Στην πραγματικότητα, όμως, αυτό που φαίνεται να βαραίνει πιο πολύ σε μια τέτοια κατάσταση είναι η κοινωνική πίεση που βιώνει το άτομο, η σημασία δηλαδή που δίνει στο «τι θα πουν οι άλλοι», με αποτέλεσμα να πνίγεται από το άγχος και τον φόβο της αποτυχίας.

    Θυμήσου! Ο άνθρωπος μπορεί να αλλάξει και να εξελιχθεί. Σταμάτα να επαναλαμβάνεις δυσλειτουργικά μοτίβα αναφορικά με το πως αντιλαμβάνεσαι τόσο τον εαυτό σου, όσο και τις σχέσεις σου με τους άλλους. Ρίξε σταδιακά τα τείχη που υψώνεις για να μειώσεις την έκθεση προς τρίτους, αποδέξου σημεία του εαυτού σου για τα οποία τον κριτικάρεις διαρκώς, δείξε εμπιστοσύνη σε αυτούς που καθημερινά αποδεικνύουν πως αξίζει να είναι δίπλα σου…




Copyright © 2017 Christos Miaris
Νιώθεις Stress; Πάτα εδώ
Skype Call