Stacks Image 1072
Σύνδρομο Μινχάουζεν ή Διαταραχή Προσποίησης

Το Σύνδρομο Μινχάουζεν ή Διαταραχή Προσποίησης αποτελεί μια σύνθετη ψυχιατρική διαταραχή, η οποία διαγιγνώσκεται δύσκολα. Αφορά σε άτομα τα οποία γνωρίζουν ότι λένε ψέματα, δίχως όμως να κατανοούν ακριβώς το λόγο της συμπεριφοράς τους αυτής. Συνήθως, πρόκειται για άτομα με καλές ιατρικές γνώσεις ή εξαιρετικά «διαβασμένα» σε σχέση με τη νόσο την οποία παρουσιάζουν ότι έχουν. Λόγω αυτού, δύσκολα γίνονται αντιληπτά από το ιατρικό προσωπικό με το οποίο έρχονται σε επαφή, ειδικά κατά τα πρώτα στάδια της διαταραχής, προτού δηλαδή η συμπεριφορά τους αρχίσει να γίνεται χρόνια και επαναλαμβανόμενη.

Πρωταρχικό μου μέλημα είναι το χτίσιμο μιας θεραπευτικής σχέσης βασισμένης στην εμπιστοσύνη, τον αμοιβαίο σεβασμό και τον συνεργατικό εμπειρισμό μέσα σε ένα πλαίσιο πιστής τήρησης του κώδικα επαγγελματικής δεοντολογίας των ψυχολόγων και διασφάλισης του απορρήτου των συνεδριών. Η διάρκεια της θεραπείας καθορίζεται από τις ιδιαίτερες ανάγκες του πελάτη και σε άμεση συνεργασία με τον ίδιο.

«Δεν μπορώ να πω με σιγουριά ότι τα πράγματα θα διορθωθούν αν αλλάξουν. Είμαι σίγουρος όμως ότι για να διορθωθούν, πρέπει να αλλάξουν.»

Georg Christoph Lichtenberg

Stacks Image 990



  • Πώς Μιλάμε στα Παιδιά για τον Πόλεμο
    Το τελευταίο διάστημα τα παιδιά έχουν έρθει σε επαφή με ένα ακόμα τραυματικό γεγονός, αυτό του πολέμου μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας. Οι βίαιες εικόνες που κατακλύζουν καθημερινά τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, δεν θα μπορούσαν παρά να δημιουργήσουν απορίες, αλλά και μια σειρά από ποικίλα συναισθήματα στα παιδιά κάθε ηλικίας.

    Οι γονείς, ανεξαρτήτως πεποιθήσεων, καλούνται να βοηθήσουν το παιδί τους να διαχειριστεί ουσιαστικά μια κρίση. Ο όρος κρίση μπορεί να έχει ποικίλες έννοιες σε μια κοινωνία, νοώντας οικονομικά, περιβαλλοντικά, κυβερνητικά και εκπαιδευτικά προβλήματα. Βασική αιτία αυτής της κατάστασης αποτελεί κάποιο αγχογόνο ή επικίνδυνο γεγονός, ενώ καθοριστικό ρόλο διαδραματίζει και η υποκειμενική αντίληψη και ερμηνεία του ατόμου για το γεγονός αυτό.

    Ο πόλεμος, θα μπορούσε να ενταχθεί στις λεγόμενες
    περιστασιακές ή τυχαίες κρίσεις, οι οποίες ορίζονται ως γεγονότα με απροσδόκητη φύση. Πιο συγκεκριμένα, οι περιστασιακές κρίσεις χαρακτηρίζονται για το αιφνίδιο του χαρακτήρα τους και για το ότι αλλάζουν σημαντικά την κατάσταση της ζωής των θυμάτων τους. Ξεσπούν από το πουθενά, θέτουν τα άτομα σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και συνήθως επηρεάζουν ολόκληρη την κοινότητα. Μάλιστα, τις περισσότερες φορές καταλήγουν στην απώλεια κάτι πολύτιμου, είτε προσώπου είτε αντικειμένου, που μέχρι πρότινος θεωρείτο δεδομένο.

    Η κατάσταση κρίσης συνεπάγεται
    έντονη αναστάτωση, ενόχληση, άγχος, αποδιοργάνωση και ανισορροπία. Το άτομο νιώθει ότι η ζωή του έχει αλλάξει ριζικά και αυτό του προκαλεί εξαιρετική ψυχολογική δυσφορία, η οποία απαιτεί άμεση αποφόρτιση. Έτσι, το άτομο αρχίζει να αναζητά νέες στρατηγικές επίλυσης προβλημάτων, προκειμένου να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα. Ωστόσο, αν και σε κάποιους η κρίση οδηγεί σε περαιτέρω ωρίμανση, προσαρμοστικότητα και ενδυνάμωση, σε κάποιους άλλους προκαλεί πλήρη αποδιοργάνωση και διάλυση, με αποτέλεσμα να βάλλεται η καθημερινή τους λειτουργικότητα. Αυτός ακριβώς είναι και ο ψυχολογικός κίνδυνος μιας κρίσης.

    Οι γονείς είστε οι πλέον αρμόδιοι μεταφέρετε στα παιδιά σας, ανάλογα με το γνωστικό και αναπτυξιακό τους επίπεδο, έγκυρες πληροφορίες, επεξηγώντας τους τα όσα μπορεί να έχουν ακούσει είτε από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, είτε από τους συνομηλίκους τους.
    Τι μπορείς να κάνεις:

    - Διερεύνησε τι γνωρίζει ήδη το παιδί για τον πόλεμο. «Τι λένε οι φίλοι σου για τον πόλεμο;», «Έχεις ακούσει κάποιους ενήλικες να συζητούν για το θέμα αυτό;». Με αφορμή νέα γεγονότα που συμβαίνουν, ενίσχυσε τη συζήτηση με ερωτήσεις, όπως: «Τι πιστεύεις για αυτά τα γεγονότα;», «Για ποιο λόγο μπορεί να συνέβησαν;», «Πώς θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί;»

    - Δώσε στο παιδί τις πληροφορίες που έχει ανάγκη να λάβει. Απάντησε σε αυτά που σε ρωτάει με ειλικρίνεια και σαφήνεια, δίχως να παρέχεις υπερ-πληροφόρηση. Το να προσπαθήσεις να το κρατήσεις μακριά από τα γεγονότα, είναι πιθανό να το επιφορτίσει με επιπρόσθετη ανησυχία. Ο στόχος είναι το παιδί να νιώθει ενημερωμένο, με πληροφορίες που βασίζονται σε έγκυρες πηγές

    - Ενίσχυσέ το να εκφράσει ελεύθερα τις απορίες και τους φόβους του. Δώσε έμφαση στο να καταλάβεις γιατί το παιδί ρωτάει αυτό που ρωτάει. Βοήθησέ το ώστε να μη νιώθει ένοχο σε περίπτωση που φοβάται και πως είναι φυσιολογικό μπροστά στο «άγνωστο» να είμαστε όλοι φοβισμένοι και ανήσυχοι τόσο για τον εαυτό μας, όσο και για τους αγαπημένους μας

    - Περιόρισε το δικό σου άγχος.
    Ως γονιός λειτουργείς ως πρότυπο συμπεριφοράς για το παιδί σου. Το καλύτερο που θα μπορούσες να κάνεις είναι να του δείξεις πως αντιμετωπίζεις με ψυχραιμία και λογική την κατάσταση που επικρατεί. Στο πλαίσιο αυτό είναι πιθανό να χρειαστεί να επεξεργαστείς τις δικές σου αγωνίες, ώστε να μην περνούν αντιφατικά μηνύματα στο παιδί. Μην ξεχνάς πως τα παιδιά αντιλαμβάνονται εξαιρετικά τόσο τα λεκτικά, όσο και τα μη λεκτικά μηνύματα!

    - Να είσαι ειλικρινής. Σε περίπτωση που δεν έχεις απάντηση στο ερώτημα που σου τίθεται, παραδέξου πως ακόμα και οι ενήλικες δεν τα ξέρουμε όλα. Οι μπερδεμένες απαντήσεις μπορεί να προκαλέσουν περαιτέρω σύγχυση στο παιδικό μυαλουδάκι

    - Δείξε στο παιδί σου συγκεκριμένους τρόπους με τους οποίους μπορεί να βοηθήσει. Τα παιδιά νιώθουν περισσότερο χρήσιμα, παρά αβοήθητα, όταν προσφέρουν, ενώ παράλληλα οι πράξεις προσφοράς θα τα βοηθήσουν στην συναισθηματική τους ενδυνάμωση

    - Προστάτευσε το παιδί σου από βίαιες και σκληρές εικόνες. Ειδικά στα παιδιά προσχολικής και πρώτης σχολικής ηλικίας, προσπάθησε να μεταφέρεις εσύ την πληροφορία και όχι τα ΜΜΕ, τονίζοντάς τους ταυτόχρονα πως ο πόλεμος βρίσκεται μακριά. Σκέψου ότι διηγείσαι μια ιστορία όπου «κάποιοι στρατιώτες κάνουν επίθεση ώστε να κάνουν δική τους μια άλλη χώρα και όλος ο κόσμος νιώθει λύπη και αγωνία για το γεγονός αυτό»

    - Δίνε στο παιδί θετικές διαβεβαιώσεις και φρόντισε να μείνει σταθερή η καθημερινή του ρουτίνα. Επικεντρώσου σε όλα όσα το παιδί μπορεί να ελέγξει, όπως το καθημερινό του πρόγραμμα, καθώς με τον τρόπο αυτό ενισχύεται το αίσθημα της ασφάλειας και της κανονικότητας, ενώ παράλληλα μειώνεται η ανάγκη του να ζητά την επιβεβαίωσή σου για το ότι όλα θα πάνε καλά στο μέλλον

    Τα παιδιά έχουν τα δικά τους άγχη και υπαρξιακές αναζητήσεις τα οποία βγαίνουν στην επιφάνεια ακόμη πιο συχνά όταν έρχονται σε επαφή με ένα αναπάντεχο και τρομακτικό γεγονός. Οι λανθασμένοι χειρισμοί από εμάς τους ενήλικες, μπορεί να εντείνουν αυτούς τους φόβους, καθώς και το αίσθημα ανασφάλειας. Ωστόσο, τα παιδιά είναι εξαιρετικά ανθεκτικά και προσαρμοστικά, ακόμα και μπροστά σε μια μεγάλη κρίση, αρκεί να τα καθοδηγήσουμε σωστά, μένοντας δίπλα τους με αγάπη, φροντίδα και ψυχραιμία…

  • Παιδικά Τραύματα: Πώς επηρεάζουν τις ενήλικες σχέσεις
    Οι πρώιμες εμπειρίες διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στη συναισθηματική ανάπτυξη του ατόμου. Μάλιστα, η βίωση ενός τραύματος κατά την παιδική ηλικία μπορεί να έχει μακροχρόνιες επιπτώσεις στη ζωή του ατόμου, ακόμα και να επηρεάσει την ψυχική του υγεία.

    Η σχέση μεταξύ των γονέων λειτουργεί για το μικρό παιδί ως πρότυπο για τις μετέπειτα συναισθηματικές σχέσεις του. Μέσω αυτής αντιλαμβάνεται για πρώτη φορά τις σχέσεις ανάμεσα στο ζευγάρι, ενώ ταυτόχρονα διαμορφώνει και μια εικόνα για τον κόσμο γύρω του.

    Μερικά από τα εσωτερικά ερωτήματα που μπορεί να ανακύπτουν είναι τα παρακάτω;

    - Ο κόσμος αποτελεί ένα μέρος ασφαλές;
    - Πρόκειται για ένα μέρος γεμάτο κινδύνους, όπου οποιοσδήποτε εκτός οικογένειας θα προσπαθήσει να με εκμεταλλευτεί;
    - Μπορώ να εμπιστευτώ ότι ο άλλος θα νοιαστεί να καλύψει τις συναισθηματικές μου ανάγκες;

    Στην περίπτωση όπου το παιδί δεν αναπτύσσει ασφαλή προσκόλληση με τους γονείς, είναι πολύ πιθανό πως στη μετέπειτα πορεία της ύπαρξής του θα παλεύει μέσα του με συναισθήματα αναξιότητας και χαμηλής αυτοεκτίμησης. Κατ’ επέκτασιν, στις σχέσεις του θα νιώθει ότι υστερεί έναντι των άλλων και πως εάν δεν καταβάλλει υπερπροσπάθεια, ώστε να ξεχωρίσει και να πάρει την επιβράβευση, θα μείνει μόνο, βιώνοντας για άλλη μια φορά απόρριψη. Λόγω αυτού, είναι πιθανό το άτομο να εκδηλώσει κάποια στιγμή στη ζωή του άγχος ή κατάθλιψη.

    Πώς η παιδική ηλικία επηρεάζει τις ενήλικες σχέσεις. Μερικές συνηθισμένες περιπτώσεις:

    - Ασφαλής προσκόλληση. Το παιδί μεγαλώνει σε ένα ασφαλές περιβάλλον, όπου κυριαρχούν η αποδοχή, η συναισθηματική εγγύτητα και η ικανοποίηση των αναγκών του. Οι γονείς αντιμετωπίζουν με αισιοδοξία το μέλλον και δείχνουν εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του παιδιού.

    - Απορριπτικοί γονείς. Σε αυτή την περίπτωση το παιδί μαθαίνει να αποσύρεται συναισθηματικά, προκειμένου να αντιμετωπίσει την απόρριψη των γονέων του. Κατ’ αντιστοιχία, στην ενήλικη ζωή είναι πιθανό πως το άτομο αυτό θα νιώθει άβολα με τη συναισθηματική εγγύτητα, θα προσπαθεί να διατηρήσει τα συναισθήματά του κρυφά, ακόμα και να πείσει τον ίδιο του τον εαυτό πως δεν έχει τόσο ανάγκη τις σχέσεις. Επομένως, θα έχει την τάση να είναι αυτόνομο, γεγονός που μπορεί να το οδηγήσει σε δυσλειτουργικές τεχνικές διαχείρισης των σχέσεων, όπως το να κλείνεται στον εαυτό του και να μην εκφράζει τις σκέψεις του, να στέλνει διπλά μηνύματα με αποτέλεσμα να καταλήγει να γίνεται αφερέγγυο και γενικά να προσπαθεί να αποφεύγει τη δέσμευση στη σχέση.

    - Βίωση κακοποίησης ή παραμέλησης. Στην περίπτωση όπου μέσα στην οικογένεια αναπτύσσονται κακοποιητικές συμπεριφορές ή υπάρχει συστηματική χρήση ουσιών, οι γονείς καταλήγουν πηγές πόνου για το παιδί. Ως αποτέλεσμα αυτού, κατά την ενήλικη ζωή το άτομο θα αναζητήσει έντονα τη συντροφική σχέση και την ασφάλεια, αλλά ταυτόχρονα δεν θα ξέρει πως να ανταποκριθεί μέσα σε μια ζεστή συναισθηματικά σχέση. Έτσι, είναι πιθανό πως θα δυσκολευτεί να είναι συναισθηματικά ανοιχτό από φόβο μήπως το απορρίψουν, ενώ συνήθως αναδύονται και θέματα εμπιστοσύνης.

    - Ασυνέπεια στη γονεϊκή συμπεριφορά. Υπάρχουν γονείς που ενώ κάποιες φορές είναι ιδιαίτερα φροντιστικοί και προστατευτικοί απέναντι στο παιδί, άλλες φορές γίνονται συναισθηματικά απόμακροι, ψυχροί και απορριπτικοί. Ως αποτέλεσμα της βίωσης αυτών των διφορούμενων μηνυμάτων, το άτομο αναπτύσσει άγχος και πασχίζει να είναι αρεστό στον ερωτικό του σύντροφο. Συνήθως, χαρακτηρίζεται από χαμηλή αυτοπεποίθηση και έχει μεγάλη ανάγκη για διαρκή επιβεβαίωση.

    Ωστόσο, σε κάθε περίπτωση αυτό που μπορεί να είναι τραυματικό για ένα άτομο, δεν είναι για κάποιο άλλο, καθώς σημασία δεν έχει τόσο το γεγονός αυτό καθαυτό, όσο ο τρόπος που το αντιλαμβανόμαστε. Επίσης, το κάθε άτομο αντιδρά διαφορετικά σε μια κατάσταση ανάλογα με το διάστημα βίωσης του τραύματος, την έντασή του, τη συμβολή άλλων μελών της οικογένειας και την ηλικία του.

    Σε κάθε περίπτωση, τα παιδικά τραύματα μπορούν να αντιμετωπιστούν είτε με ψυχοθεραπευτική προσέγγιση, είτε μιλώντας ανοιχτά σε όσους έχουν εμπλακεί με τη βίωση του τραύματος, είτε μαθαίνοντας πώς να φροντίζεις και να αγαπάς πρώτα από όλα και όλους, τον εαυτό σου!

    Θυμήσου πως επειδή κάποιες συμπεριφορές λειτούργησαν προστατευτικά σε μια δεδομένη στιγμή στη ζωή σου, δε σημαίνει πως συνεχίζουν να είναι ακόμα και σήμερα η καλύτερη επιλογή…

  • Γιατί νιώθεις Μοναξιά, ενώ δεν είσαι Μόνος!
    Η μοναξιά έχει να κάνει περισσότερο με την ποιότητα των διαπροσωπικών σχέσεων που αναπτύσσει το άτομο, παρά με τα άτομα τα οποία αριθμητικά έχει γύρω του. Επομένως, το ερώτημα που τίθεται είναι κατά πόσο το άτομο είναι ικανό να δημιουργήσει στενούς, συναισθηματικούς δεσμούς, δίχως να φοβάται την αυτό-αποκάλυψη.

    Επομένως, όταν κάποιος βιώνει μοναξιά, σημαίνει ότι δεν μπορεί να συνδεθεί με τους γύρω του. Ότι οι συναισθηματικές του ανάγκες δεν ικανοποιούνται. Γιατί, όμως, μπορεί να συμβαίνει αυτό;

    - Βίωση τραυματικής εμπειρίας. Φαίνεται πως άτομα τα οποία κατά τη διάρκεια της παιδικής τους ηλικίας έχουν βιώσει την προδοσία και την απογοήτευση στις σχέσεις τους με τους άλλους, αναπτύσσουν το αίσθημα της αναξιότητας και το φόβο της μη αποδοχής. Ειδικά εάν το άτομο έχει πληγωθεί επαναλαμβανόμενα, όχι μόνο αναπτύσσει την πεποίθηση πως δεν μπορεί να αγαπηθεί, αλλά και πως δεν θα είναι ασφαλές εάν αποκαλύψει στους άλλους το ποιο πραγματικά είναι. Έτσι, ακόμα και όταν βρίσκεται μαζί με άλλους, πασχίζει να περάσει απαρατήρητο με αποτέλεσμα να αγχώνεται υπερβολικά στην προσπάθεια αυτή και να αποκόπτεται από τις δραστηριότητες της ομάδας, νιώθοντας στο τέλος θλίψη που δεν συμβαδίζει κοινωνικά με τους υπόλοιπους.

    - Σχέσεις κενές ποιοτικά. Ακόμα και αν κάποιος έχει πολλούς ανθρώπους γύρω του, αλλά δεν επενδύει στη σχέση συστηματικά, σταδιακά αποκόπτεται. Συχνά, το άτομο νιώθει την ανάγκη να μοιράζεται με τους φίλους του τα προβλήματά του, δίχως αντίστοιχα να είναι εκεί για να ακούσει και τα δικά τους. Οι σχέσεις όμως είναι αμφίδρομες. Οι φίλοι είναι για να υποστηρίζουν ο ένας τον άλλον και για να νιώθουν άνετα στην έκφραση των συναισθημάτων τους, ακόμα και των αρνητικών. Όταν αυτό δεν συμβαίνει, το άτομο μπορεί να βιώσει μοναξιά, επειδή πιστεύει πως οι άλλοι δεν το καταλαβαίνουν και δεν νοιάζονται για αυτό.

    - Σύναψη ανασφαλούς προσκόλλησης. Το είδος που δεσμού που το άτομο αναπτύσσει με τους γονείς του, επαναλαμβάνεται και στις υπόλοιπες σχέσεις του. Σε περίπτωση που κατά την παιδική ηλικία διαμορφώθηκε η αντίληψη πως οι γονείς το απορρίπτουν και θεωρούν τις ανάγκες του ήσσονος σημασίας, με αποτέλεσμα να μην τις ικανοποιούν, κατά την ενήλικη ζωή είναι πιθανό να περιμένει κάτι αντίστοιχο και από τους φίλους ή τον σύντροφό του. Επομένως, το άτομο μπαίνει σε μια ατέρμονη διαδικασία να προσπαθεί να καλύψει τις ανικανοποίητες ανάγκες της παιδικής του ηλικίας από τα άτομα που γνωρίζει μετέπειτα στη ζωή του, βιώνοντας διαρκώς απογοήτευση και ματαίωση, καθότι κανένας δεν μπορεί να ικανοποιήσει απόλυτα τις ανάγκες του άλλου.

    - Απορρόφηση στον κόσμο του διαδικτύου. Ο κόσμος του διαδικτύου και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης μπορεί είτε να απαλύνει το αίσθημα της μοναξιάς, είτε να το επιδεινώσει. Το διαδίκτυο ανοίγει τον δρόμο προς την επικοινωνία, όταν χρησιμοποιείται με σύνεση. Στις περιπτώσεις που το άτομο απορροφάται στην προσπάθεια απόκτησης περισσότερων likes και στην αποδοχή μέσω των σχολίων που θα λάβει στις αναρτήσεις ή στις «τέλειες» φωτογραφίες του, είναι πιθανό το αίσθημα της μοναξιάς να κάνει την εμφάνισή του.

    Σε γενικές γραμμές, όσο περισσότερο μόνοι νιώθουμε, τόσο περισσότερο κάνουμε τη σκέψη ότι οι άλλοι θα μας απορρίψουν ή πως δεν ανήκουμε πουθενά. Αντίστοιχα, όσο βυθιζόμαστε στις σκέψεις μας, τόσο περισσότερο γινόμαστε εχθροί του εαυτού μας και μας ταλαιπωρούμε με σκληρή αυτοκριτική. Η διαρκής αρνητική κριτική που ασκούμε στον εαυτό μας, τροφοδοτεί με τη σειρά της το αίσθημα της μοναξιάς και της αποξένωσης.

    Υπάρχει η λανθασμένη αντίληψη ότι το άτομο που νιώθει μοναξιά, είναι αυτό που υστερεί σε επίπεδο κοινωνικών δεξιοτήτων. Στην πραγματικότητα, όμως, αυτό που φαίνεται να βαραίνει πιο πολύ σε μια τέτοια κατάσταση είναι η κοινωνική πίεση που βιώνει το άτομο, η σημασία δηλαδή που δίνει στο «τι θα πουν οι άλλοι», με αποτέλεσμα να πνίγεται από το άγχος και τον φόβο της αποτυχίας.

    Θυμήσου! Ο άνθρωπος μπορεί να αλλάξει και να εξελιχθεί. Σταμάτα να επαναλαμβάνεις δυσλειτουργικά μοτίβα αναφορικά με το πως αντιλαμβάνεσαι τόσο τον εαυτό σου, όσο και τις σχέσεις σου με τους άλλους. Ρίξε σταδιακά τα τείχη που υψώνεις για να μειώσεις την έκθεση προς τρίτους, αποδέξου σημεία του εαυτού σου για τα οποία τον κριτικάρεις διαρκώς, δείξε εμπιστοσύνη σε αυτούς που καθημερινά αποδεικνύουν πως αξίζει να είναι δίπλα σου…




Copyright © 2017 Christos Miaris
Νιώθεις Stress; Πάτα εδώ
Skype Call